SORU NEDİR?
Taşın soğukluğunu hisset.
Sırtın kayaya dayanmış. Taş ıslak, ağır, binlerce yıllık bir soğukla dolu. Nemli toprak kokuyor — yaprak çürüğü ve demir karışımı, zamandan süzülmüş bir koku. Karanlık o kadar yoğun ki gözlerin açık mı kapalı mı, fark edemiyorsun. Bir süre sonra karanlığın bir ağırlığı olduğunu anlıyorsun; göğsüne basıyor, omuzlarına oturuyor, kulak zarının arkasında çınlıyor.
Nefesin duyuluyor. Senin mi yoksa başkasının mı, bilmiyorsun. Bir şey hareket ediyor — belki bir böcek, belki bir damla su, belki sadece kendi kanının damarlarındaki akışı. Bedenin geriliyor. Kasların sıkışıyor. Miden bulanıyor — hafifçe, fark edilmeyecek kadar. Bu mide bulantısı korku değil. Bu, bilmemenin fiziksel hâli.
Sonra bir ses. Dışarıdan mı, içeriden mi? Rüzgâr mı, bir hayvan mı, yoksa kendi düşüncenin titreşimi mi? Bilmiyorsun. Ve o bilmemek seni kıpırdanmaya zorluyor. Başını çeviriyorsun. Gözlerini kısıyorsun — karanlığın içinde bir şey aramak anlamsız olduğu hâlde.
İşte o an.
O baş çevirmek. O kısılan gözler. O anlamsız arayış.
O, insanlığın ilk sorusudur.


