Empathy Studio

Arîden — Göç ve Sınırların Ardı

“Saat 08:30. Yabancı bir ülkenin sığınmacı okulundaki sınıfa giriyorum. Dışarıdaki soğuk rüzgâr pencereleri sarsıyor, içeride ise farklı dillerden çocukların heyecanlı mırıltıları yükseliyor. Bu konteyner sınıfın duvarları ince, tavanı alçak, ısıtıcısı yetersiz. Ama çocukların gözlerindeki ışık, her şeyi ısıtmaya yetiyor. Bugün tahtaya basit bir kelime yazacağım: 'ev.' Ve bu kelimeyi yazdığımda, sınıftaki her çocuğun aklına farklı bir coğrafya gelecek — hepsi kaybedilmiş.”

Gölge — Görünmeyen Hayatlar

“Her sabah ütlenmiş gömleğimle işe gidiyorum. Kimse bilmiyor ki akşam yemeğini çocuklarıma bırakmak için öğle yemeğini atladığımı.”

Yolcu — İki Ritim Arasında

“Saat 23:15. Yatakta uzanıp sessizliği dinliyorum. Ama sessizlik yok — göğsümden gelen o doğal kalp atışının yerine titanyum ve plastiğin çıkardığı metalik, ritmik tık tık sesleri her gece yankılanıyor odada. Bu ses benim nabzım değil. Bu ses bir makinenin sayacı. Ama bu makine sayesinde nefes alıyorum. Parmak uçlarımı bileğime bastırıyorum — nabız yok. Sadece soğuk bir ten ve altında mekanik bir ritim. Kalp atışı olmadan yaşamak mümkün. Ama insan gibi hissetmek?”

Yoğun Bakım Hemşiresi — Gece Nöbeti

“Saat 03:41. Yoğun bakım ünitesinin cam kapısını iterken cebimdeki telefon titriyor. Ekranda kızımın adı beliriyor — evde uyanmış, korkmuş, annesini arıyor. Ama tam o saniye baş ucumdaki solunum cihazının alarmı tiz bir sesle çalmaya başlıyor; bir yabancının nefesi kesilmek üzere. Elim telefona gidiyor, sonra yandaki yatağa bakıyorum. İki doğru var önümde: evde beni bekleyen korkmuş bir çocuk ve ellerimde duran bir yabancının son nefesi.”

Yoğun Bakım Hemşiresi

“Saat 03:41. Yoğun bakım ünitesinin cam kapısını iterken cebimdeki telefon titriyor. Ekranda kızımın adı beliriyor — evde uyanmış, korkmuş, annesini arıyor. Ama tam o saniye baş ucumdaki solunum cihazının alarmı tiz bir sesle çalmaya başlıyor; bir yabancının nefesi kesilmek üzere. Elim telefona gidiyor, sonra yandaki yatağa bakıyorum. İki doğru var önümde: evde beni bekleyen korkmuş bir çocuk ve ellerimde duran bir yabancının son nefesi.”

Deprem Sonrası Mimar

“Saat 08:15. Tozlu enkazın üzerinde yürürken, arama kurtarma ekibinin kepçeleri çalıştırmaya hazırlandığını görüyorum. O sırada beton blokların arasından zayıf ama çok tanıdık bir ses duyuyorum — enkazın altında kalan yakınımın sesi. Ancak ekibin hemen içeri girmesi son derece tehlikeli; yaptığım ölçümler, kolon destekleri kurulmadan yapılacak her hamlenin tüm yapıyı çökerteceğini gösteriyor. İki doğru arasında bölünüyorum: Arama ekibini hemen içeri sokmak mı, yoksa prosedürleri uygulayıp onları korurken saatler kaybetmek mi?”

İşitme Engelli Müzisyen

“Saat 20:00. Konser salonunun loş sahnesine çıkıyorum. Karşımdaki kalabalık alkışlıyor olmalı — dudakları hareket ediyor, elleri birbirine vuruyor — ama bana ulaşan yalnızca sahnenin spot ışıklarının tozu aydınlatan sıcaklığı. Kemanımı sol omzuma yasladığım an, dış dünyanın sessizliği önemini kaybediyor. Çünkü ben müziği dışarıdan değil, içeriden duyuyorum. Tellere dokunduğumda titreşimler kemiklerimden yükselip göğsümde toplanıyor. İnsanlar kulaklarıyla dinliyor. Ben tüm bedenimle.”

Gece Nöbetindeki Doktor

“Saat 03:41. Koridorun floresan ışığı hâlâ titriyordu — o inatçı, yorgun titreme, gece boyunca susmayan. Doktor masasının üzerinde üçüncü kahvesi soğumuştu. Kahveyi değil, soğumasını fark etmişti — elindeki kalemin titremesinden. Acil servisin kapısı her açıldığında bir rüzgâr giriyor, sedye tekerlekleri gıcırdıyor, biri bağırıyor. Her yeni hasta, evinde onu bekleyen birinin dünyası. Ve bu gecenin doktoru, kendi dünyasını askıya almış bir insan.”

Hapishane Kütüphanecisi

“Cezaevinde 8 yıl geçirdim. Kütüphaneyi ben kurdum. Her gün tutuklulara kitap taşıdım. Şimdi dışarıda bir kütüphane açtım.”

Gece Nöbeti Hemşiresi

“20 yıldır gece vardiyasında çalışıyorum. Herkes uyurken ben uyanığım. Hastaların en korktuğu an gece yarısıdır. Ben o anda orada oluyorum.”

Sokak Müzisyeni

“Konservatuar mezunuyum. Ama hiçbir orkestra beni almadı. Şimdi metro geçidinde çalıyorum. Müziğim yine güzel. Sadece salonu farklı.”

İşitme Engelli Dansçı

“Müziği duyamıyorum. Ama titreşimleri hissediyorum. Ayaklarım sesi benden önce duyar. Dans benim konuşma biçimimdir.”

Çocuk Tercüman

“Ailem hiç Almanca bilmiyor. 9 yaşından beri doktorda, bankada, okulda çevirmenlik yapıyorum. Çocukluğum başkalarının sözlüğü oldu.”